Het is behoorlijk lastig om keuze(s) te maken.
Er spelen nogal wat factoren mee, zoals:
Soort keramiek, draaiwerk, handopbouw, plaatwerk, sculptuur, raku, oxiderend, reductie, tegels enz.
Gedroogde klei wordt in de meeste
gevallen gebakken (biscuit), geglazuurd en weer gebakken.
Over dit proces is veel te
vertellen.
In de website is een globaal beeld van de
stookmogelijkheden, de ovens en
de stook omstandigheden te vinden.
In onze cursussen en workshops komen de meeste stookmethoden (uitgebreid)
aan de orde.
Bijna alle gedroogde klei werkstukken worden “biscuit” gestookt. (800 -
1000° C)
Dit is ter voorkoming van breuk welke kan ontstaan tijdens het aanbrengen van
glazuren.
Er zijn technisch gezien drie hoofdgroepen te onderscheiden;
zoals ze van belang zijn voor de keramist.
Baktemperatuur: 800 - 1200 0C = poreus (vocht doorlatend) en bij langdurig gebruik van etenswaren
mogelijkheid van afgifte gevaarlijke metalen.
Geen kans op vormverandering tijdens het bakproces.
Vorst gevoelig. Kan stuk vriezen.
2 Steengoed:
Baktemperatuur: 1240 - 1320 0C = waterdicht, maximale vochtopname 1- 2 % en geen kans op afgifte van gevaarlijke stoffen.
Uitermate geschikt voor dagelijks gebruik wegens een grote slijtvastheid en geringe kans op breuk.(serviezen enz.)
Kans op vormverandering tijdens het bakproces.
3 Porselein:
Baktemperatuur: 1250 - 1400 0C = waterdicht, wanneer dunwandig doorzichtig en glasachtig.
Technisch gezien het meest hoogwaardige product dat haalbaar is.
Moeilik te maken wegens zijn geringe plasticiteit en de kans op vormverandering tijdens het bakproces.
Het uit proberen van kleisoorten is een
bezigheid die regelmatig terug komt.
De reden hiervoor is dat je interesse in werkwijze/stooktechnieken in de
loop der jaren verandert en of dat een gebruikte kleisoort niet meer
leverbaar is.
